صحبت با یکدیگر یا صحبت با خدا؟

آیۀ 56 سورۀ الذّاریات: من جنّ و انس را نیافریدم مگر برای عبادت کردن. (برای تکامل و نزدیک شدن به خدا)

در فایلِ «با منطق و فکر زندگی نکنید» توضیح داده شد که ما در حالِ زندگی کردن در جهانی بسیار پیچیده و شگفت‌انگیز هستیم که تحلیل‌های منطقی در این جهان، جایگاهِ بسیار پایینی دارند و قدرت‌های عمیق‌تر و بسیار قدرت‌مندتری در اعماقِ وجودمان، وجود دارد.

فکر کردن به مسائلِ زندگی فقط باعثِ اتلافِ انرژی‌های درونی است و مانندِ سدّی است (تشبیه به مارهای ضحاک هم می‌توان کرد آن را) که باعثِ جلوگیری از رشدِ روحی و حتّی جسمانیِ انسان‌ها می‌شود و برای رشدِ بیشتر و جلوگیری از اتلافِ انرژی‌های درونی باید جلوی افکار را گرفت.

متاسفانه امروزه در فرهنگ‌ها و جوامع، مردم نه تنها یه جایگاهِ پایینِ افکار آگاه نیستند بلکه برایش اعتبارِ زیادی هم قائل می‌شوند و به افکارشان اجازه می‌دهند تا در زندگی‌شان دخالت کنند و با آن افکار به صحبت کردن می‌پردازند و انرژی و وقتِ زیادی را با صحبت کردن‌هایشان تلف می‌کنند که در اکثر موارد این صحبت‌ها هیچگونه سودی در حقبقت برای زندگیِ افراد ندارند.

در عین حال راه‌های بهتری برای رشد و رسیدن به کمال وجود دارد که بهترینِ این راه‌ها عبادت کردن و صحبت کردن با خدا است و خدا در قرآن می‌گوید، مؤمنان کسانی هستند که در حالِ ایستاده و نشسته و حتّی در حالِ دراز کشیدن و خوابیدن مشغولِ ذکر گفتن هستند؛ و در روایات آمده که امام زین‌العابدین در ماهِ رمضان، زبانش تکان نمی‌خورد مگر برای ذکر خدا را گفتن و این نشان دهندۀ جایگاهِ بالای ذکر گفتن برای انسان است.